Nieuwe ruimte ontdekken: de kracht van een natte neus en van teleurgesteld zijn

schier-3
Naar de overkant wil ik. Overal is water. Waar kan ik de duinen wel bereiken? Twee andere wandelaars vertellen me dat het niet mogelijk is. Ik dacht een soort ‚duinrug’ te zien waarover het zou kunnen. Zij vertellen me dat het misschien kan als ik eerst nog veel verder ga. Hmm ik ga het toch proberen. Het voelt fijn om zelf de ervaring op te doen. Nu ik eenmaal van het gebaande pad af ben, wordt het steeds makkelijker en leuker. Een natte neus (van m’n schoen) heb ik inmiddels ook al gehaald. En toch blijkt er te veel water om over te kunnen steken. Er ligt een diepe geul. Ik vraag me af waarom ik eigenlijk naar de duinen wil. Ik kijk om me heen en realiseer me dat ik meer midden in de ongerepte natuur eigenlijk niet kan zijn en meer alleen ook niet. Het is hier fantastisch. En de zon is ook nog gaan schijnen na een flinke bui eerder op m’n pad. Ik fotografeer in het rond. Aan de noordkant ontkom ik niet aan mijn schaduw. Ik maak met mijn arm een brug over het water wat ik oversteken wil. Terwijl ik rondkijk lonkt er weer een mogelijk ‚paadje’ om over te kunnen steken, van graspol naar graspol. Ik waag de sprong en kom weer iets verder. Ik loop alleen weer vast. Oke nu ga ik echt terug besluit ik.

Nu ik besloten heb weer terug op het gebaande pad te gaan val ik bijna en raak ik verstrikt in allemaal struiken. Even een pas op de plaats. Ja ik ben teleurgesteld dat het me niet is gelukt. Dat gevoel vraagt om ruimte. Zodra ik het me realiseer is er letterlijk ook weer ruimte. Tussen de struiken door doemt weer de prachtige eindeloosheid en uitgestrektheid op.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *