Doelgericht en stromend

schier-2
Wanneer volg ik de mooiste en fijnste richting in het moment en wanneer ga ik doelgericht op iets af? Op Schiermonnikoog voel ik de sterke aantrekkingskracht van een doel. Ik heb een baken gezien en wil daarheen, daar begint de ongerepte natuur van Schier. De aantrekkingskracht is zo sterk dat ik een mooi bospad wat naar links leidt, van m’n route af, letterlijk links laat liggen.

Op het kruispunt voelt het bospad als de meest aantrekkelijke richting. Het ziet er prachtig uit en voelt fijn. Ik laat me altijd graag leiden in het moment erop vertrouwend dat ik dan vanzelf uitkom op allerlei bijzondere plekken die iets voor me betekenen. Ik voel nu dat ik via deze ‘omweg’ niet het stuk kan ontdekken wat ik graag wil. Daarmee ontdek ik de waarde van doelgericht zijn en ook hoe snel ik me daar doorgaans vanaf laat leiden door mooie dingen die ik onderweg tegenkom. Nu op dit kruispunt voel ik dat doelgerichtheid belangrijk voor me is. Het vraagt een bepaald soort aanwezigheid van me om dit te kunnen voelen, om te kunnen voelen wanneer doelgerichtheid belangrijk is en wanneer juist niet. En dan is alles eigenlijk heel helder, elk moment.

Hoe doe jij dat? Hoe ga jij om met doelgerichtheid en je laten leiden in het moment? Ik hoor het graag.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *